baner
 Oferta:
 
 

 

 


www.mnp.art.pl Wirtualna wycieczka
po Muzeum


 

Oficjalna strona
Muzeum Narodowego
w Poznaniu:
www.mnp.art.pl
www.mnp.art.pl >>>


 

www.zerkow.pl
Gmina Żerków
www.zerkow.pl >>>


 

 

Oficjalna strona Muzeum Narodowego w Poznaniu:
www.mnp.art.pl >>>


 Impressja-Agencja kreatywna

Ekspozycja - Pałac

PARTER

1. GALERIA WSCHODNIA – pełniła rolę oranżerii i łączyła kuchnię (obecnie kasa) z sala jadalnią (obecnie sala malarstwa romantycznego). Zwracają uwagę tu popularne w XIX wieku ozdobne rośliny kubłowe i doniczkowe.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

2. SALA MALARSTWA ROMANTYCZNEGO – zawiera przykłady malarstwa europejskiego poł. XIX (dawniej sala jadalna). Na szczególną uwagę zasługuje „Pejzaż okolic Albano” F.A.Elsassera, a także krajobrazy i sceny pasterskie autorów polskich, niemieckich, belgijskich. Ciekawe są dwa pejzaże Angelika F. Danby’ego, a także sceny rodzajowe A. Scheffera i f. Diofebiego. Dwie litografie z motywami rosyjskimi wykonał wybitny romantyk – A Orłowski, ulubiony artysta Telimeny z „Pana Tadeusza”. Pamiątki napoleońskie w serwantce nawiązują do polskiej tradycji niepodległościowej i poglądów Mickiewicza. Meble są w stylu biedermeier.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie
Wnętrza muzeum w Śmiełowie

3. MICKIEWICZ – MŁODOŚĆ - (dawny kredens, dobudowany przed 1904 rokiem). Zgromadzone w tym pomieszczeniu obiekty odnoszą się do okresu młodzieńczego poety, aż do momentu przybycia do Wielkopolski w 1831 roku. Pokazano tu Nowogródek, Litwę, podróż po Rosji (1824-1829), a także wędrówki po Europie. W serwatce, obok widoku Zaosia, gdzie w 1798 roku urodził się Mickiewicz, znajdują się m.in. portrety wieszcza, podobizna Maryli Wereszczakówny oraz pierwodruki jego utworów. Wśród obiektów nawiązujących do powstania listopadowego, które przywiodło poetę do Wielkopolski, widnieje wizerunek Stefana Garczyńskiego, przyjaciela Mickiewicza i powstańca.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

4. SALA POBYTU MICKIEWICZA W WIELKOPOLSCE – (dawna kancelaria Józefa Chełkowskiego dobudowana przed 1904 rokiem) obejmuje zestaw portretów osób, z którymi stykał się Mickiewicz podczas swego pobytu w Wielkim Księstwie Poznańskim oraz widoki miejsc, które odwiedził. Najcenniejszymi eksponatami są autografy wieszcza: wpis do pamiętnika Eugenii Morawskiej z Luboni (październik 1931 roku) oraz list poety pisany w Łukowie 27 grudnia 1831 roku do Stefana Garczyńskiego przebywającego wówczas w Objezierzu.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie
Wnętrza muzeum w Śmiełowie

5. SALON BŁĘKITNY – Freski Smuglewiczów naśladują malowidła pompejańskie o tematyce związanej z rolnictwem i kultem płodności. Meble w stylu biedermeier pochodzą z wileńskiego mieszkania Salomei Słowackiej Becu i są przypomnieniem kontaktu Gorzeńskich ze Śmiełowa z drugim polskim wieszczem. W serwantce znajdują się dokumenty rodzinne pierwszych właścicieli, a w gablotach – materiały będące wyrazem wczesnej popularności Mickiewicza w Wielkopolsce. We wnęce ustawiono popiersie autorstwa P.J. Dawida d’Angers z 1834 roku.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

6. SALON OKRĄGŁY – Freski Smuglewiczów nawiązują do „Iliady” Homera. Scena centralna to „Pożegnanie Hektora z Andromachą”, a cztery kompozycje boczne – ruiny Troi. W wyposażeniu są dziewiętnastowieczne meble w stylu Ludwika XVI oraz stół będący kiedyś własnością wybitnego malarza Leona Wyczółkowskiego. Rzeźby: Wenus i Diana pochodzą z początku XIX wieku. Instrumenty muzyczne: róg i cymbały przypominają te, opisane przez Mickiewicza w „Panu Tadeuszu”. Fortepian z przełomu XIX i XX wieku nawiązuje do tradycji muzycznych Śmiełowa. W gablotach znajdują się wielkopolskie druki mickiewiczowskie z końca XIX i początku XX wieku.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

7. POKÓJ „PANA TADEUSZA” – (w czasach Chełkowskich buduar) zgromadzono w nim najstarsze wydania wielkiej epopei, począwszy od pierwszej paryskiej edycji z 1834 roku. Prezentowane są tu także obcojęzyczne wydania „Pana Tadeusza”, jak też ilustracje do tego dzieła, w tym cykl drzeworytów wg rysunków Andriollego z 1881 roku i znany obraz L. Kaplińskiego „Spowiedź Jacka Soplicy”.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

8. MICKIEWICZ – OKRES PARYSKI – (dawny salonik). Ukazano tu życie poety we Francji oraz pobyt w Szwajcarii, Italii, a także w Turcji, gdzie zmarł w 1855 roku. W serwantce pochodzącej z paryskiego mieszkania Mickiewicza – obok pierwodruków – znajdują się jego przedmioty osobiste. Obrazy i grafiki na ścianach nawiązują do rodziny Mickiewicza. Obraz „Matka przy łożu umierającej córki” został namalowany przez Tadeusza Goreckiego – zięcia poety. Pamiątki po Andrzeju Towiańskim i jego Kole Sprawy Bożej przypominają o udziale wieszcza w pracy Koła. Popiersie poety wykonał Henryk Stattler w 1856 roku, a akwarelę „Mickiewicz na polowaniu w Turcji” – Juliusz Kossak.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie
Wnętrza muzeum w Śmiełowie

9. SALA KULTU MICKIEWICZA – (dawna sypialnia Marii i Józefa Chełkowskich, dobudowana przed 1904 rokiem). Zawiera liczne pamiątki kultu poety z czasów zaborów. Związane są one głównie z przewiezieniem zwłok wieszcza do Krakowa 4 lipca 1890 roku oraz z setną rocznicą urodzin poety (1898r.), którą obchodzono bardzo uroczyście. Tableau pamiątkowe na ścianie dokumentuje krakowski pogrzeb Mickiewicza z 1890 roku. W witrynie, obok licznych pamiątek stulecia urodzin, znajduje się maska pośmiertna poety. Wystroju sali dopełnia monumentalny obraz Tomasza Lisiewicza „Apoteoza wieszcza”, na którym postać zmarłego Mickiewicza otaczają bohaterowie jego utworów.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie
Wnętrza muzeum w Śmiełowie

10. LUDZIE I POMNIKI – (dawna łazienka dobudowana przed 1904 rokiem). W pokoju tym są portrety pisarzy i poetów, którzy wywarli znaczący wpływ na twórczość Mickiewicza. Materiały dotyczące pomników poety dokumentują przede wszystkim pomniki poznańskie (1859r.,1960r.), a także te, które powstały na przełomie XIX i XX wieku. Szczególnie ciekawe są zestawy pocztówek monumentami na terenie Galicji (tj. dawnego zaboru austriackiego). Osobną uwagę poświęcono konkursom na pomnik w Krakowie (1898r.) i jego dziejom oraz pomnikom w Warszawie (1898r.), Lwowie (1904r.) i Paryżu (1929). Obecnie jest na świecie ponad 120 pomników Mickiewicza.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie
Wnętrza muzeum w Śmiełowie

11. GALERIA ZACHODNIA - (dawniej oranżeria). Eksponowane są tu takie rośliny, jakie tradycyjnie hodowano w Śmiełowie, a także dziewiętnastowieczne narzędzia ogrodnicze.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

12. GABINET ILUSTRACJI – (w czsach Chełkowskich pokój dziecinny). Na uwagę zasługują: obraz Eliasza Radzikowskiego, „Twardowski kąpie diabła w wodzie święconej” oraz akwarele J. Szancera, znane z kolejnych wydań „Ballad i romansów”. W gablotach zaprezentowano grafiki i pocztówki będące ilustracjami do rożnych dzieł Mickiewicza. Ekrany obejmują zestawy pocztówek z początku XX wieku ze scenami z „Konrada Wallenroda” i „Grażyny”, a także przykłady kompozycji muzycznych do utworów Mickiewicza.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

13. POKÓJ „DZIADÓW” – (w czasach Chełkowskich pokój niani). Pokazano tutaj rolę, jaką dramat „Dziady” odgrywał w dziejach naszego kraju. Obok pierwszych i rzadkich wydarzeń dzieła znajdują się ilustracje, wśród nich: najstarsza litografia z 1883 roku, drzeworyty S. Mrożewskiego (1929r.) oraz monotypie J. Kraupe (1956r.). Zdjęcia i plakaty pokazują, jakim wyzwaniem jest to dzieło dla wielu pokoleń reżyserów, począwszy od S. Wyspiańskiego, który wystawił „Dziady” na scenie Teatru Starego w Krakowie (1901r.). Afisze przypominają głośne inscenizacje, które stały się zapowiedzią przełomowych zmian, w tym wersję J. Grotowskiego z 1961 roku, legendarny spektakl K. Dejmka z lat 1967-1968, udokumentowany wybitnym plakatem R. Cieślewicza, oraz gdańska interpretację M. Prusa z 1979 roku.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie
Wnętrza muzeum w Śmiełowie

14. WESTYBUL I DWIE SIONKI – (pierwotnie główne wejście do pałacu). Westybul w kształcie rotundowego panteonu z dekoracją sztukatorską Michała Ceptowskiego (ok.1800r.) oraz zwierciadłami, w których można przeglądać się z wielu stron jednocześnie.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie
Wnętrza muzeum w Śmiełowie

PIĘTRO

15. KLATKA SCHODOWA – obok kompozycji malarskich osiemnasto- i dziewiętnastowiecznych, jest tu ołtarz „masoński” z rzeźbą T. Lenartowicza, „Popiersie Tadeusza Kościuszki”, nad którym zachował się fresk Smuglewiczów z głową Gorgony (oznacza tajemnicę). Całości dopełniają dziewiętnastowieczne pamiątki wolnomularskie zebrane w serwantce.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

16. KAWIARNIA – (w czasach Chełkowskich pokój służby). W pierwszym okresie istnienia pałacu było to miejsce parzenia i podawania kawy gościom przez służącą Ciastowską (zwana „kawiarką”), opisaną przez Mickiewicza w drugiej księdze „Pana Tadeusza”. Pokazane tu obrazy reprezentują szkołę holenderską i niemiecka z XVII i XVIII wieku. Ponadto, w pomieszczeniu tym znajduje się komplet mebli w stylu Ludwika Filipa z II połowy XIX wieku oraz polski zegar dworkowy z tarczą angielską z końca XVIII wieku.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

17. LOŻA – (w czasach Chełkowskich „szkoła”, tj. miejsce nauki dzieci właścicieli pałacu) – w salonie tym, według tradycji odbywały się zgromadzenia masońskie. Prezentowane są tu przykłady siedemnastowiecznego malarstwa holenderskiego oraz meble klasyczne, biedermeierowskie i miejscowego warsztatu z początku XX wieku. Dwa lustra neoklasyczne pochodzą z pałacu śmiełowskiego z czasów Gorzeńskich.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

18. SALON KOMINKOWY – (w czasach Chełkowskich „pokój panienek”) pomieszczeniu temu charakter nadają siedemnastowieczne obrazy holenderskie, w tym o tematyce marynistycznej, oraz biedermeierowskie meble pochodzące z terenu Wielkiego Księstwa Poznańskiego. W sali zachowany jest parkiet z czasów budowy pałacu, z charakterystycznymi wkładkami z tzw. dębu czarnego.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

19. SALON CENTRALNY (w czasach Chełkowskich pokój gościnny). Z charakterystyczną alkowa obramiona kolumnami ze sztucznego kamienia. Wśród obrazów są dwa preromantyczne obrazy pasterskie Schiffnera. Wystroju dopełniają meble w stylu neorokoka wiedeńskiego z II połowy XIX wieku, osiemnastowieczna barokowa szafa gdańska (z herbem Gorzeńskich „Nałęcz” w naczółku), dziewiętnastowieczny ozdobny stół intarsjowany oraz rozkładany stolik do gry w karty (poł. XVII wieku).

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

20. POKOIK AMORKÓW – (w czasach Chełkowskich „pokój gościnny Starszych Państwa”). Nad drzwiami pozostałości fresków Smuglewiczów przedstawiają Amorki. Obrazy z XVII i XVIII wieku prezentują szkołę holenderska, włoską, flamandzką i niemiecką. Łóżko w stylu Ludwika Filipa z lat 40 XIX wieku było własnością córki Mickiewicza – Marii Goreckiej, która gościła w Śmiełowie w 1918 – 1919 roku. W biedermeierowskiej szafce zgromadzono przykłady rzemiosła artystycznego z XIX wieku. We wnęce znajduje się piec klasycystyczny, którego palenisko było wspólne z piecem w pokoju obok.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

21. SALONIK CHEŁKOWSKICH – (przed 1939 rokiem pokój chłopców). Są tu materiały odnoszące się do Śmigłowa w czasach Chełkowskich, tj. lat 1886-1939. Zdjęcia i dokumenty pokazują życie rodziny ziemiańskiej i jej znacząca rolę, jaką odegrała na tym terenie. Gipsowa wersja medalionu autorstwa W. Marcinkowskiego pochodzi z pomnika postawionego w parku w 1931 roku. Portret córki Mickiewicza – Marii Goreckiej – wykonany został w 1918 roku., w czasie jej pobytu w Śmiełowie. Obrazy, grafiki i rysunki z XVIII i XIX wieku przypominają wielką role właścicieli majątku w kształtowaniu krajobrazu tych stron.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

22. POKÓJ SIENKIEWICZA – (w czasach Chełkowskich pokój gościnny). Tablica pamiątkowa oraz rzeźba autorstwa Nalborczyka upamiętniają pobyt pisarza, który przebywał tu w 1899 roku, zaproszony przez Chełkowskich po uroczystości odsłonięcia pomnika Słowackiego w Miłosławiu. Wystroju pokoju dopełniają siedemnastowieczne obrazy holenderskie o tematyce myśliwskiej oraz meble: intarsjowany stół biedermeierowski z poł. XIX wieku, pochodzący z tego pomieszczenia w czasach Chełkowskich, sekretarzyk (toaletka), która po odsunięciu części przedniej może pełnić rolę łóżka (koniec XIX wieku) oraz kanapa intarsjowana w stylu biedermeier z Laskowo-Głuchych, rodzinnego dworku C.K. Norwida.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

23. POKÓJ MICKIEWICZA – (w czasach Chełkowskich pokój gościnny). Pomieszczenie to nazywane było przez Gorzeńskich „szkołą”, ze względu na rzekome nauczanie synów właścicieli przez Mickiewicza. O jego pobycie przypomina tablica wmurowana przed 1886 roku. W serwantce prezentowane są przykłady dziewiętnastowiecznego rzemiosła artystycznego. Wśród mebli zwraca uwagę stolik z lirą (przed 1830 r.), który znajdował się w tym pokoju w czasie, gdy mieszkał w nim Mickiewicz. Obrazy na ścianach pochodzą z XVIII wieku.

Wnętrza muzeum w Śmiełowie

 

 
statystyka

 Projekt graficzny strony:
 Sławomir Waszak